
LABORATORIUM ANALITYCZNEJ MIKROSKOPII ELEKTRONOWEJ (L-2)
Posiadane uprawnienia:
Zakres akredytacji Laboratorium Badawczego Nr AB 120
wydany przez
Polskie Centrum Akredytacji
Wydanie nr 5 z 18 lipca 2007 r.
Kierownik laboratorium:
doc. dr hab. inż. Jerzy Morgiel ( Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. )
Wykonujący badania:
dr Lidia Lityńska - Dobrzyńska (z-ca kierownika)
dr Magdalena Bieda-Niemiec
dr Tomasz Czeppe
dr inż. Wojciech Maziarz
dr inż. Łukasz Major
Adres:
Instytut Metalurgii i Inżynierii Materiałowej
im. Aleksandra Krupkowskiego
Polskiej Akademii Nauk,
ul. Reymonta 25, 30-059 Kraków
tel: (12) 295 28 00, fax: (12) 295 28 04,
e-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.
Wyposażenie laboratorium stanowią dwa mikroskopy:
1. Transmisyjny mikroskop elektronowy analityczny CM-20 f-my Philips (200kV)

| Parametry techniczne mikroskopu PHILIPS CM20 TWIN w IMIM-PAN Kraków | |
| Napięcie przyspieszające | 200 kV |
| TEM rozdzielczość punktowa | 0.27 nm |
| TEM rozdzielczość liniowa | 0.14 nm |
| Minimalna średnica wiązki | 2 nm |
| Minimalne powiększenie | 1 500 |
| Maksymalne powiększenie | 820 000 |
| Maksymalne nachylenie preparatu | 60o |
Opis urządzenia:
Transmisyjny mikroskop elektronowy PHILIPS CM20 (200kV) TWIN z przystawka do lokalnej analizy składu chemicznego EDAX typu PHOENIX jest urządzeniem przeznaczonym do obserwacji mikrostruktury, analizy fazowej oraz składu chemicznego w mikroobszarach materiałów metalicznych, półprzewodnikowych i ceramikach.
Budowa transmisyjnego mikroskopu elektronowego jest analogiczna jak mikroskopu optycznego do analiz cienkich preparatów biologicznych. Lampę, stanowiącą źródło światła zastępuje w nim jednak działo elektronowe przyspieszające elektrony w polu 200 kV. Dlatego też, soczewki optyczne zastąpione są soczewkami magnetycznymi. Zmianie ulega też położenie preparatu. O ile w mikroskopie optycznym usytuowany jest on bezpośrednio przed soczewka obiektywową, to w transmisyjnym mikroskopie elektronowym zanurzony zostaje w polu magnetycznym soczewki obiektywowej. Pozostałe, soczewki maja swoje analogie w obu typach mikroskopu.

Schematy optyczne mikroskopów: optycznego (LM) i elektronowego transmisyjnego (TEM)
Dyfrakcja elektronów na sieci krystalicznej, będąca jednym z podstawowych czynników tworzenia kontrastu w transmisyjnych obrazach mikroskopowych umożliwia również uzyskanie informacji na temat lokalnego składu fazowego dostarczając informacji na temat wymiarów komórki elementarnej oraz symetrii sieci krystalicznej w danym krystalicie.
Zastąpienie wiązki optycznej elektronami, które mogą oddziaływać z atomami preparatu prowadząc do ich wzbudzenia i w efekcie emisji rentgenowskiego promieniowania charakterystycznego, pozwoliło na wykorzystanie tego efektu do określania lokalnego składu chemicznego analizowanych materiałów.
2. Transmisyjny mikroskop elektronowy Tecnai G2 F20 (200kV), wyposażony w:
- działo z emisją polową FEG,
- dwie kamery CCD - wysokorozdzielczą Gatan UltraScan i szeroko kątowa SIS Magaview III oraz detektor HAADF do techniki skaningowo- transmisyjnej STEM
- spektrometr promieniowania rentgenowskiego do analizy składu chemicznego EDAX.
Mikroskop jest przystosowany do przyszłego zastosowania spektrometrii EELS i GIF.

Oprócz tego na wyposażeniu laboratorium jest system wycinania cienkich folii z wykorzystaniem jonów Ga+ tzw. FIB typ Dual Beam firmy FEI z działem jonowym na bazie mikroskopu skaningowego.

Procedury objęte akredytacją:
Obserwacje mikrostruktury w jasnym i ciemnym polu przy użyciu transmisyjnej mikroskopii elektronowej (P/19/IB-05 wyd. 03 z dnia 25.07.2003)
Celem badań jest określenie charakterystycznych cech takich jak gęstość dyslokacji, wielkość ziarn i podziarn, rozmieszczenie wydzieleń określenie ich kształtu i rozkładu wielkości. Obserwacje mikrostruktury w ciemnym polu pozwalają na określenie przynależności fazowej danego wydzielenia oraz na scharakteryzowanie domen uporządkowania.
Kalibracje powiększeń prowadzone w odstępach półrocznych gwarantują dokładnością do 1%.
Dyfrakcja elektronowa (P/19/IB-06 wyd. 03 z dnia 25.07.2003)
Celem badań jest identyfikacja faz w mikroobszarach poprzez rozwiązywanie dyfrakcji elektronowych uzyskanych w wiązce równoległej (Selected Area Diffraction). Równocześnie możliwe jest uzyskanie informacji o lokalnej orientacji mikroobszarów jak też zależności krystalograficznych występujących miedzy między fazami.
Kalibracje stałej kamery prowadzone w odstępach półrocznych gwarantują dokładnością do 0,01nm przy wyznaczaniu odległości między płaszczyznowych i stałych komórki elementarnej.
Analiza składu chemicznego w mikroobszarach (P/19/IB-07 wyd. 03 z dnia 25.07.2003)
Celem badań jest określenie lokalnego składu chemicznego z wysoką przestrzenną zdolnością rozdzielczą, tj. z cienkich (10 – 100nm) obszarów o średnicy od 100 do 10 nm.
Analiza prowadzona jest z wykorzystaniem przystawki EDS firmy EDAX typu Phoenix z detektorem (Si; Li) z okienkiem typu UTW umożliwiającym analizę lekkich pierwiastków. Analiza ta jest prowadzona w trybie jakościowym dla pierwiastków o liczbie atomowej <5 i w trybie ilościowym dla wszystkich pozostałych.
Kalibracje systemu EDS prowadzone w odstępach półrocznych gwarantują wykrywalność od 0,5 – 0,1 % oraz dokładność względną pomiarów na poziomie 5 – 2% w zależności od charakteru linii danego pierwiastka.
Przygotowanie próbek do badań
· Próbki do badań powinny posiadać odpowiednią wielkość, tak aby można z nich było wyciąć dyski o średnicy 3 mm i grubości 0,1 mm.
Każdy kto jest zainteresowany współpracą uprzejmie proszony jest o kontakt z Kierownikiem Laboratorium L-2:
doc. dr hab. inż. Jerzy Morgiel,
tel: (0-12) 295 2853,
e-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.
Przykład wykorzystania możliwości mikroskopu transmisyjnego
w badaniach nowej rodziny wysokowytrzymałych stopów AlCuMgAg

mapa rozkładu składu chemicznego z płytkowymi wydzieleniami fazy S i W wraz z zaznaczeniem miejsca w którym analizowano skład chemiczny, odpowiadająca jej mikrostruktura elektronowa na której zaznaczono miejsce z którego wykonano dyfrakcje elektronową


